مولانا جلالالدین محمد بلخی (۶۰۴–۶۷۲ هجری قمری)، شاعر و عارف نامدار ایرانی، از بزرگترین چهرههای ادبیات فارسی است. بخش مهمی از زندگی و اندیشه او پس از دیدار با شمس تبریزی دگرگون شد و تجربه این رابطه در اشعار او بازتاب گستردهای یافت. آثار او به دو گروه منظوم و منثور تقسیم میشوند؛ مثنوی معنوی، دیوان شمس تبریزی و رباعیات از آثار منظوم او و فیه ما فیه، مجالس سبعه و مکتوبات از آثار منثور او هستند. در این آثار، مفاهیمی چون عشق، عرفان، انسان، معرفت و سلوک جایگاه محوری دارند.