از گمشدگی تا رهایی: ‌دیالکتیک شعر و زندگی فروغ فرخزاد

فروغ، در میان شاعرانِ پس از نیما، چهره‌ای است که با آثار دوران کمال خود به نگرش و تکنیک ویژه‌ای دست می‌یابد و هر دو رسالت فردی و اجتماعیِ شاعرِ واقعی را به انجام می‌رساند. او، با شناختِ واقعیت‌های درونی و بیرونیِ خویش، زوال را به مثابه‌ی درونمایه‌ی اصلیِ آثارش کشف کرد و «خودسرایی» را به مثابه‌ی مهم‌ترین ویژگیِ تکنیک و ساختار شعرش پذیرفت.