گونۀ وحشت، سبکی تخیلی در هنر و ادبیات است که به مسائل غیرواقعی و تخیلی و برخی داستان‌های عامه‌پسند می پردازد و به طور کلی، درون مایه‌ی آن، ترسیم رخدادهای مافوق طبیعی است. موضوعاتی که در این گونه بیشتر مورد توجه نویسندگان است شامل قتل، خودکشی، ترس، دیوانگی، ارواح، خون آشام‌ها و هیولاها می شود. از اواسط قرن نوزدهم و پس از آن به موازات شکل‌گیری داستان‌های علمی تخیلی در نیمه دوم سال های 1920، شاخه ای از ادبیات وحشت ظهور کرد که به شناخت رو به رشد علوم طبیعی اشاره داشت. شخصیت‌های اصلی داستان های شکل گرفته بر پایه‌ی این نوع از ادبیات وحشت، الزاما ارواح پس از مرگ نبودند، بلکه بیشتر شامل موجوداتی خفته در اعماق جنگل ها، غارها، موجودات فضایی و یا حتی موجودات ساخته شده از سوی خود انسان‌ها در آزمایشگاه می شدند.