این رمان داستان مردی به نام «سوکورو تازاکی» است که در نوجوانی عضو گروهی پنج‌نفره از دوستان بسیار صمیمی بود. چهار نفر از این گروه نام‌های خانوادگی مرتبط با رنگ‌ها داشتند؛ آکاموتو (سرخ)، پرشور و رهبر؛ آئومورا (آبی)، متفکر و آرام؛ شیرانه (سفید)، زیبا و محبوب؛ و کورومیزاکی (سیاه)، ورزشکار و قوی. اما سوکورو خود را فردی «بی‌رنگ» می‌دید، شخصیتی خنثی که فقط در کنار رنگارنگی دیگران معنا می‌یابد و وجودش را مدیون آنان است.

او خود را فردی معمولی و وابسته به دیگران می‌دانست، تا این‌که در سال دوم دانشگاه، دوستانش ناگهان و بدون هیچ توضیحی ارتباطشان را با او قطع کردند. این اتفاق ضربه‌ی روحی شدیدی به سوکورو زد و باعث شد سال‌ها با تنهایی و افسردگی زندگی کند.

داستان اصلی زمانی آغاز می‌شود که سوکورو در سی‌وشش سالگی قرار دارد. یک رابطه‌ی عاطفی تازه، خاطرات گذشته را دوباره در ذهن او زنده می‌کند و او را وادار می‌سازد با زخم قدیمی‌اش روبه‌رو شود. سوکورو تصمیم می‌گیرد به گذشته بازگردد و با دوستان قدیمی‌اش دیدار کند تا دلیل آن طرد شدن ناگهانی را بفهمد و شاید بتواند آرامش و معنای تازه‌ای برای زندگی‌اش پیدا کند.

داستان بیشتر بر تنهایی، هویت و زخم‌های روحی تمرکز دارد؛ موضوعاتی که در آثار موراکامی زیاد دیده می‌شوند.  سوکورو خود را بی‌رنگ می‌داند، چون برخلاف دوستان سابقش ویژگی برجسته‌ای در نام یا شخصیتش نمی‌بیند. این احساس کم‌اهمیت‌بودن و گم‌گشتگی، او را وارد سفری درونی می‌کند تا گذشته‌اش را دوباره مرور کند و دلیل قطع شدن آن دوستی‌ها را بفهمد.

این رمان فضایی آرام، تأمل‌برانگیز و گاهی اندوهگین دارد و بیشتر از آن‌که پرحادثه باشد، بر احساسات و افکار شخصیت اصلی تکیه می‌کند. سوکورو تازاکی بی‌رنگ و سال‌های زیارتش برای خوانندگانی مناسب است که به داستان‌های روان‌شناختی، تنهایی انسان مدرن و جست‌وجوی معنا در زندگی علاقه دارند و می‌خواهند با دنیای درونی شخصیت‌ها همراه شوند.