«ضیافت» (Symposium) از مشهورترین رساله‌های افلاطون است که حدود ۳۸۵ تا ۳۷۰ پیش از میلاد نوشته شده و موضوع اصلی آن عشق و ماهیت آن است. داستان در یک مهمانی در آتن می‌گذرد؛ جایی که آگاتون، شاعر تراژدی‌نویس، به مناسبت پیروزی‌اش در یک مسابقه نمایشی مهمانی برپا کرده و مهمانان تصمیم می‌گیرند هرکدام درباره اروس، خدای عشق، سخنرانی کنند.

در این میان، فایدروس، پاوسانیاس، اریکسیماخوس، آریستوفانس، آگاتون و سقراط دیدگاه‌های متفاوتی درباره عشق مطرح می‌کنند. از عشق به‌عنوان انگیزه‌ای برای شجاعت و فداکاری گرفته تا عشق جسمانی و معنوی. آریستوفانس در یکی از معروف‌ترین بخش‌های کتاب، افسانه‌ی انسان‌های نخستین را روایت می‌کند که در آغاز دو نیمه‌ی به‌هم‌پیوسته بودند و پس از جدا شدن، هرکس در جست‌وجوی نیمه‌ی گمشده‌ی خود است.

اوج ضیافت به سخنان سقراط و روایت او از آموزه‌های دیوتیما می‌رسد. در این دیدگاه، عشق میل انسان به زیبایی و جاودانگی است؛ مسیری که می‌تواند از علاقه به یک بدن زیبا آغاز شود و کم‌کم به شناخت زیبایی در شکل‌های گسترده‌تر و در نهایت تأمل در خودِ زیبایی برسد.